Την ομοιότητα του προφήτη Ηλία με τον Ήλιο παρατήρησαν πολλοί μέχρι σήμερα εξηγώντας την με τη λατρεία του στις κορφές των ελληνικών βουνών.

"Μία από τις μεγαλύτερες γιορτές του Ιουλίου είναι του Προφήτη Ηλία (20 Ιουλίου). Ο προφήτης θεωρείται έφορος της βροχής, των βροντών και των κεραυνών. Αυτόν επικαλούνται οι Κύπριοι χωρικοί, όταν αλωνίζουν, "για να πέψει τον αέραν του" και του προσφέρουν θυσία "μίαν τηγανιάν", την οποίαν εκθέτουν σε μέρος ψηλό, μέχρι να φυσήξει άνεμος. Σ'αυτόν θυσιάζουν οι Έλληνες χωρικοί της Βορ.Θράκης, που μετανάστευσαν το 1923 στη Μακεδονία, για να στείλει τη βροχή του. Αλλά η θυσία τους (κουρμπάνι χωριανική) δεν γίνεται κατά την εορτήν του αγίου, διότι η βροχή τότε δε χρειάζεται' γίνεται μετά τον άι-Γιώργη και πριν του αγίου Αθανασίου (2 Μαϊου), όποια Δευτέρα τύχει, να γιορτάσουν επίτηδες, να τιμήσουν τον Προφήτη Ηλία, να τους λυπηθεί ο Θεός και να βρέξει. Σφάζουν 10-15 πρόβατα αρσενικά όλα.

Την προηγουμένη ημέρα γίνεται δέηση η λεγόμενη περπερούνα τα κορίτσια στολίζουν ένα ορφανό κορίτσι με πράσινα χόρτα και πηγαίνοντας στο ποτάμι βρέχονται όλα με τα ρούχα τους και με ένα μπακιράκι νερό γυρίζουν χορεύοντας και τραγουδώντας την Περπερούνα σε όλο το χωριό." (Γ.Α.Μέγα, "Ελληνικές γιορτές και έθιμα της λαϊκής λατρείας")

"Κι όταν αστράφτει και βροντά, είναι πάλι ο Προφήτης που τρέχει στον ουρανό με το αμάξι του καταδιώκοντας κάποιο δράκο ή το διάβολο και έχοντας ως όπλο του τον κεραυνό. Γι'αυτό κι ο Προφήτης Ηλίας λατρεύεται πάνω στις κορυφές των βουνών. Έτσι πολλές κορυφές των ελληνικών βουνών έχουν τ'όνομα τ'άι-Λιά και στις περισσότερες είναι χτισμένα ξωκλήσια, αφιερωμένα σ'αυτόν.

Η παράδοση αυτή δεν είναι δημιούργημα του σημερινού λαού όλα της τα στοιχεία τα βρίσκουμε στον αρχαίο μύθο, το σχετικό με τον εξιλασμό του Οδυσσέα. Όπως είναι γνωστό, στη Νέκυια της Οδύσσειας (λ121 κ.ε.) ο ήρωας, αφού σκοτώσει τους μνηστήρες, παρακινείται απ'τον Τειρεσία να πάρει ένα κουπί και να πάει σε τόπο, όπου οι άνθρωποι δε γνωρίζουν τι είναι θάλασσα πλοίο και κουπί' θα καταλάβει πότε πρέπει να σταματήσει, όταν συναντήσει έναν οδοιπόρο που θα του πει, πως το κουπί είναι φτυάρι. Τότε να μπήξει το κουπί στη γη και να θυσιάσει στον Ποσειδώνα. Προφανώς διασκευή του αρχαίου μύθου είναι η νεοελληνική παράδοση που θέλει να εξηγήσει διατί τον άι-Λια τον βάνουν πάντα στα ψηλώματα.

Αλλά όπως απέδειξε ήδη ο Ν.Γ.Πολίτης (Λαογρ.Σύμμ.Β'147) η λατρεία του αγίου πάνω στις κορυφές των βουνών είναι υπόλειμμα της αρχαίας θρησκείας, καθώς ο άγιος Ηλίας συνταυτίστηκε με τον ήλιο. Ο χριστιανικός δηλαδή άγιος Ηλίας μπορεί λόγω των ιδιοτήτων που του αποδίνονται, να θεωρείται αντικαταστάτης του κεραύνιου και νεφεληγερέτη Δία, αλλά συνδέεται και με τον Ήλιο, με τον οποίο ταυτίζεται κατά το όνομα, αλλά έχει κι άλλες πολλές ομοιότητες. Άλλωστε και στην αρχαιότητα ο Ήλιος ταυτιζόταν με το Δία, που ως θεός των μετεωρολογικών φαινομένων λατρευόταν πάνω στις βουνοκορφές. Επειδή λοιπόν κι ο ήλιος όταν ανατέλλει, φαίνεται να ανεβαίνει λαμπρός απ'τις κορυφές που φωτίζει πρώτες με τις ακτίνες του, αλλά και ο "όμβριος και ερίγδουπος" θεός που σηκώνει την κακοκαιρία στη διάρκεια των καταιγίδων, φαίνεται να έχει την έδρα του πάνω στις βουνοκορφές, αυτές ήταν οι πιο κατάλληλες και για τη λατρεία του αγίου Ηλία, με την οποία η εκχριστιανισμένοι Έλληνες αντικατέστησαν τη λατρεία του θεού Ηλίου."

(Γ.Α.Μέγα, "Ελληνικές γιορτές και έθιμα της λαϊκής λατρείας")



Σε απεικονίσεις της μεταμόρφωσης του Ιησού Χριστού, ο Ηλίας παριστάνει τον Ήλιο κι ο Μωυσής τη Σελήνη, όπως αυτό φαίνεται από συμβολικές εικόνες της Μεταμόρφωσης που ανάγονται στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους στις οποίες ο μεν Χριστός παριστάνεται με το σταυρό, μια απ' τις φάσεις της σελήνης το Μωυσή ή η λατινική λέξη Luna και τον Ήλιο η λέξη Sol - Σολ (σκανδιναβική θεότητα)

Το Ηλίας δεν είναι το πραγματικό του όνομα, δόθηκε μετέπειτα σαφώς για να συνδεθεί με τον Ήλιο και να ''καπαρώσει'' την Ελληνική θρησκεία και φυσικά τα Ελληνικά σημεία δύναμης.

Το όνομα του είναι Ελιγιαχού (στα εβραϊκα אליהו‎).
Το όνομα του σημαίνει «Ο Θεός μου είναι ο Ιεχωβά(Γιαχβέ)» ή «Ο Ιεχωβά(Γιαχβέ) είναι Θεός»

Ήταν εβραίος γιος του Σωβάκ και καταγόταν από ένα χωριό της ευρύτερης περιοχής της Γαλαάδ που πιθανόν ονομαζόταν Θέσβη (γι'αυτό και επικράτησε μετά το Ηλίας ο Θεσβίτης)

Οι Έλληνες με το όνομα Ιεχωβά προσδιορίζουν τον Θεό της Αγίας Γραφής και είναι ακριβέστερη ονομασία της πρωτότυπης εβραϊκής λέξης που την αποδέχονται οι Εβραίοι πιστοί του δόγματος.Η ονομασία αυτή δεν αντιπροσωπεύει την πλειοψηφία των Ελλήνων Χριστιανών και προτιμούν αντί για Γιαχβέ να τον αποκαλούν ο Κύριος ή ο Ύψιστος ή ο Ων και αυτό συμβαίνει γιατί δεν μπορούν να δεχθούν την πραγματική του ονομασία που είναι Γιαχβέ (στα εβραϊκά) διότι έτσι επικαλείται από τους Εβραίους στην Παλαιά Διαθήκη.

Επίσης ο Γιοχάνα είναι ο Ιωάννης στα Εβραϊκά και ο Ιερεμίας είναι ο Γιρμιγιάχ.

Και για του λόγου το αληθές να μια φωτογραφια από τον Ναό Σεντ Μαρτίν (St. Martinskirche) του 1521 στο Όλτεν της Ελβετίας που μας δείχνει την πραγματική ονομασία του Θεού των Εβραίων και των Χριστιανών καθώς και τον εικονιζόμενο υιο του.



Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση όπου ο Ιησούς στα τελευταία λόγια του επάνω στο Σταυρό, ενώ επικαλείται τον Θεό, τον προσφωνεί όχι Γιαχβέ/Ιεχωβά, αλλά "Ελωί" (στα αραμαϊκά): "Ελωί, Ελωί, λαμά, σαβαχθανί" (Μαρκ. 15:34).

Στην Καινή Διαθήκη αποφεύγουν την χρήση των εβραϊκών ονομάτων για να μην συνδεθούν οι Χριστιανοί με τους Εβραίους και την Παλαιά Διαθήκη η οποία είναι κομμάτι της Καινής.

* Στο Ψαλμ. 16:2 ο Θεός καλείται Αδωνάι, δηλ. Κύριος.
* Στο Ψαλμ. 132:2 ο Θεός καλείται Αβίρ, δηλ. Ισχυρός
* Στο εδάφιο Νεεμ. 10:29 ο Θεός καλείται ως Έλωχίμ (Θεός ή Θεοί)
* Στο εδάφιο Αμώς 5:16 τα ονόματα του Θεού είναι πολλά: Ελωχίμ, Γιαχβέ, Αδωνάι
* Εξίσου πολλά εμφανίζονται και στο Ησ. 47:4 (και παρ' όλ' αυτά το κείμενο γράφει σε ενικό αριθμό Όνομα): Λυτρωτής, Κύριος των δυνάμεων, Άγιος του Ισραήλ (Γκοέλ, Γιαχβέ, Σαβαώθ, Καδώς).

Το ίδιο μας παραδίδει και ο Ματθαίος, δηλαδή μια επίκληση στον Θεό όχι με το Γιαχβέ/Ιεχωβά αλλά με το εβραϊκό "Ηλί": "Ηλί, Ηλί, λαμά σαβαχθανί" (Ματθ. 27:46).

Η Καινή Διαθήκη έκανε γνωστό στον άνθρωπο ότι ο Κύριος και ο Θεός είναι ο Χριστός και το δικό του όνομα και κανένα άλλο είναι αυτό που οι Χριστιανοί (όπως είναι πλέον το όνομα των πιστών) οφείλουν να επικαλούνται για τη σωτηρία τους.

Οι Εβραίοι έχουν κρατήσει και αποδέχονται το αληθινό όνομα του Θεού τους που είναι το Γιαχβέ και απλά περιμένουν τον μεσσία τους τον υιο δηλαδη του Γιαχβέ ο οποίος είναι ο Ιησού Χριστός για τους Χριστιανούς, του οποίου ο πατέρας είναι ο Γιαχβέ αλλά το αποκρύπτουν οι ιερείς για πολλούς λόγους που δεν συμφέρουν την θρησκεία τους και την τσέπη τους.