Δημοσιεύτηκε: 29 Νοέμ 2011 02:24
Ένα ψέμα και το όπλο ενός λαθροκυνηγού σκότωσαν τον τελευταίο ρινόκερο του Βιετνάμ, καθώς η έρευνα που ξεκίνησε για τον εντοπισμό των δραστών οδήγησε τις αρχές στη φήμη που ακούγεται τα τελευταία χρόνια ότι το κέρατο του ρινόκερου θεραπεύει τον καρκίνο.Η φήμη αυτή, που δεν έχει καμία βάση στην επιστήμη ή την παραδοσιακή κινεζική ιατρική, ενοχοποιείται για την κατακόρυφη αύξηση της ζήτησης για κέρατο ρινόκερου, που στην ουσία οδήγησε στην εξόντωση τριών πληθυσμών ρινόκερων.Ως εκ τούτου οι περιβαλλοντικές οργανώσεις άρχισαν να αναζητούν νέες στρατηγικές άσκησης επιρροής στην καταναλωτική συμπεριφορά.Ο ρινόκερος της Ιάβας ανακηρύχθηκε εξαφανισμένο είδος τον περασμένο μήνα, καθώς ο τελευταίος του συγκεκριμένου πληθυσμού βρέθηκε νεκρός με μια σφαίρα στο πόδι και το κέρατό του κομμένο.Αιτία της μαζικής αυτής εξόντωσης των ρινόκερων φαίνεται να είναι μια φήμη, που ξεκίνησε στο Βιετνάμ πριν πέντε με έξι χρόνια, ότι το κέρατο ρινόκερου θεράπευσε έναν πρώην πολιτικό που έπασχε από καρκίνο.
http://www.bruchsal.org/story/nashorn-vietnam-ausgestorbenΑφάνισαν τους ρινόκερους για ιατρικούς λόγους
Ρεκόρ λαθροθηρίας σημειώθηκε φέτος στη Νότιο Αφρική λόγω της αύξησης της ζήτησης για κέρατα ρινόκερου, σύμφωνα με τη WWF. Ειδικότερα, με βάση τα τελευταία στοιχεία από τα Εθνικά Πάρκα της Νοτίου Αφρικής το 2011 σκοτώθηκαν 341 ρινόκεροι, ξεπερνώντας κατά πολύ το ρεκόρ του 2010 που ήταν 333 ζώα.Η WWF αποδίδει την αύξηση της λαθροθηρίας στη Νότιο Αφρική και τη Δυτική Ασία στο γεγονός ότι η ζήτηση για κέρατα ρινόκερου, που χρησιμοποιούνται ως φάρμακα στην παραδοσιακή βιετναμέζικη ιατρική, εκτοξεύτηκε. Οι ρινόκεροι υποφέρουν έναν οδυνηρό θάνατο καθώς οι λαθροθήρες κόβουν το κέρατό τους και τους αφήνουν να αιμορραγούν μέχρι θανάτου. Την πενταετία 2000 με 2005 ο μέσος ρυθμός θανάτωσης ρινόκερων ετησίως στη Νότιο Αφρική ήταν 36 ζώα.Τα σημερινά νούμερα δείχνουν ότι παρά τη λήψη μέτρων, η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου και οι ρινόκεροι κινδυνεύουν με αφανισμό.
Η ιστορία του ρινόκερου (από την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια wiki)Στις 20 Μαΐου 1515, ένας Ινδικός ρινόκερος έφθασε στην πόλη της Λισαβόνας από την Άπω Ανατολή. Στις αρχές του 1514, ο Πορτογάλος κυβερνήτης Αλφόνσο ντε Αλμπουκέρκε, απέστειλε διπλωμάτες στο σουλτάνο Μουζαφάρ Β', ηγεμόνα του Καμπάτ (σύγχρονη Γκουτζαράτ), προκειμένου να ζητήσει άδεια για την κατασκευή ενός οχυρού στο λιμάνι του Ντιού. Η αποστολή επέστρεψε χωρίς την εξασφάλιση συμφωνίας, ωστόσο ανάμεσα στα δώρα καλής θέλησης που ανταλλάχθηκαν περιλαμβανόταν ο ρινόκερος που απεικόνισε αργότερα ο Ντύρερ. Εκείνη την εποχή, οι ηγεμόνες των χωρών συνήθιζαν να δωρίζουν εξωτικά ζώα, τα οποία συνήθως συντηρούνταν σε ιδιωτικούς κήπους. Ο ντε Αλπουκέρκε αποφάσισε αργότερα να προσφέρει το θηλαστικό στον βασιλιά Μανουέλ Α' της Πορτογαλίας. Έπλευσε με το πλοίο Nossa Senhora da Ajuda, το οποίο εγκατέλειψε τη Γκόα τον Ιανουάριο του 1515. Με κυβερνήτη τον Φρανθίσκο Περέιρα Κουτίνιο και με συνοδεία δύο ακόμα σκάφη, το πλοίο διέσχισε τον Ινδικό Ωκεανό, κοντά στο ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, και νοτιότερα τον Ατλαντικό ωκεανό, προσαράζοντας προσωρινά στη Μοζαμβίκη, στην Αγία Ελένη και στις Αζόρες.
Μετά από ταξίδι 120 ημερών, ο ρινόκερος εκφορτώθηκε τελικά σε πορτογαλικό έδαφος, κοντά στην περιοχή όπου βρισκόταν υπό κατασκευή ο Πύργος της Μπελέμ, ο οποίος αργότερα διακοσμήθηκε με γλυπτά στο σχήμα κεφαλιού ρινόκερου. Η άφιξη του ζώου προκάλεσε ενθουσιασμό, καθώς ο ρινόκερος δεν είχε μεταφερθεί στην Ευρώπη από την εποχή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και αποτελούσε ένα είδος μυθικού κτήνους, συχνά συνδεόμενο με τον μονόκερο ή άλλους ζωοκεντρικούς μύθους. Στα πλαίσια της αναγεννησιακής εποχής, θεωρήθηκε ως ένα κομμάτι της κλασικής αρχαιότητας που ανακαλυπτόταν εκ νέου, όπως ένα άγαλμα ή μία αρχαία επιγραφή.
Το θηλαστικό εξετάστηκε από ειδήμονες και επιστολές με περιγραφές του ανταλλάχθηκαν με αποδέκτες σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη. Η παλαιότερη γνωστή εικόνα εν ρινόκερου χρησιμοποιήθηκε για την εικονογράφηση ποιήματος (poemetto) του Φλωρεντινού Τζιοβάνι Τζιάκομο Πένι (Giovanni Giacomo Penni), που δημοσιεύτηκε στη Ρώμη στις 13 Ιουλίου 1515, λίγες εβδομάδες πριν την άφιξη του ρινόκερου στη Λισαβώνα. Το μοναδικό αντίγραφο του ποιήματος που διασώζεται, φυλάσσεται στη Biblioteca Colombina της Σεβίλης.
Το εξωτικό ζώο φιλοξενήθηκε στον ιδιωτικό κήπο του βασιλιά Μανουέλ Α', στο παλάτι Ριμπέιρα, στη Λισαβώνα, φροντίζοντας να διαχωριστεί από τον ελέφαντα του βασιλιά και άλλα ζώα που φιλοξενούνταν στο παλάτι Estãos. Στις 3 Ιουνίου 1515, ο βασιλιάς οργάνωσε μία αναμέτρηση ανάμεσα στον ρινόκερο και ένα νεαρό ελέφαντα της συλλογής του, προκειμένου να εξακριβωθεί ο ισχυρισμός του Πλίνιου του πρεσβύτερου, πως τα δύο ζώα ήταν εχθρικά μεταξύ τους. Ο ρινόκερος προχώρησε αργά έναντι του αντιπάλου του, ενώ ο ελέφαντας, θορυβημένος και από το μεγάλο πλήθος που είχε συσσωρευθεί για να παρακολουθήσει το γεγονός, τράπηκε σε φυγή.
Ο Μανουέλ Α' αποφάσισε να δωρίσει τον ρινόκερο στον πάπα Λέοντα Ι', επιθυμώντας να διατηρήσει την εύνοιά του και τα προνόμια σε νέες εκτάσεις της Άπω Ανατολής που εξερευνούσαν οι ναυτικές δυνάμεις του. Μαζί με άλλα πολύτιμα δώρα, ο ρινόκερος επιβιβάστηκε σε πλοίο, αναχωρώντας από την πόλη Τάγος με προορισμό τη Ρώμη το Δεκέμβριο του 1515, φέροντας πράσινο περιλαίμιο από μετάξι και λουλούδια. Στις αρχές του 1516, ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α' της Γαλλίας ζήτησε να δει τον ρινόκερο και το πορτογαλικό πλοίο πραγματοποίησε στάση σε νησί της Γαλλίας, κοντά στην πόλη της Μασσαλίας, όπου ο ρινόκερος αποβιβάστηκε για να εξεταστεί από τον βασιλιά, στις 24 Ιανουαρίου.
Συνεχίζοντας το ταξίδι του, το πλοίο που μετέφερε τον ρινόκερο ναυάγησε εξαιτίας ξαφνικής καταιγίδας που ξέσπασε καθώς διέσχιζε τα στενά του Πόρτο Βενέρε, νότια της Λα Σπέτσια στην ακτή της Λιγκουρίας. Δεμένος με αλυσίδες, προκειμένου να μπορεί να τεθεί υπό έλεγχο, ο ρινόκερος ήταν ανίκανος να κολυμπήσει, με αποτέλεσμα να πνιγεί. Το κουφάρι του βρέθηκε κοντά στη Βιλφράνς και μεταφέρθηκε στη Λισαβώνα, όπου ταριχεύτηκε. Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, ενδέχεται να μεταφέρθηκε στη Ρώμη το Φεβρουάριο του 1516, ωστόσο σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση στην ιταλική πόλη, αν και ρινόκεροι απεικονίστηκαν σε σύγχρονους πίνακες του Τζοβάννι ντα Ούντινε και του Ραφαήλ.
Ακόμα και αν ένας ταριχευμένος ρινόκερος πράγματι μεταφέρθηκε και εκτέθηκε στη Ρώμη, η τύχη του παραμένει άγνωστη. Πιθανώς μεταφέρθηκε κατόπιν στη Φλωρεντία από τον οίκο των Μεδίκων ή καταστράφηκε κατά τη λεηλασία της Ρώμης το 1527. Αιώνες αργότερα, η ιστορία του ρινόκερου αποτέλεσε τη βάση για το μυθιστόρημα του Λόρενς Νόρφολκ The Pope's Rhinoceros (1996).
