Δεν σου έχω πει πως το όλο είναι ένα και το ένα είναι το παν, αφού όλα τα όντα πριν να δημιουργηθούν υπήρχαν στο δημιουργό? Και γι αυτό τον αποκαλούν το Όλο και τα πάντα είναι μέλη του.
Τα πάντα έχουν κατέβει από τον ουρανό στη γη, στο νερό και στον αέρα. Από τη φωτιά προέρχονται μόνο εκείνα που τείνουν από τα κάτω προς τα πάνω. Ο,τι κατευθλυνεται προς τα κάτω είναι υποταγμένο σε εκείνο που ανεβαίνει.. η γη που είναι η μόνη που μένει σε αδράνεια, είναι η υποδοχή όλων των πραγμάτων.

Dei Gloria intacta

«Ο Νους-Θεός που είναι αρσενικό-θηλυκός, ζωή και φως μαζί, γέννησε με έναν λόγο, άλλον δημιουργό Νου, ο οποίος είναι Θεός της φωτιάς και του πνεύματος και ο ενιαίος δημιουργός επτά διοικητών που περιέχουν σε κύκλους τον αισθητό κόσμο και η διοίκησή τους καλείται Ειμαρμένη και αμέσως από τα κατώτερα στοιχεία (του Θεού) ξεπήδησε ο Θεϊκός Λόγος στην περιοχή της καθαρής φυσικής δημιουργίας κι ενώθηκε με τον δημιουργό Νου (προς τον οποίον είναι ομοούσιος)....... Και ο δημιουργός Νους μαζί με τον Λόγο, που περιβάλλει τους κύκλους και τους κάνει να στριφογυρίζουν με κραδασμούς στριφογύρισε τα δικά του δημιουργήματα και τα άφησε να στρέφονται από απροσδιόριστο χρόνο και θα συνεχίσουν να στρέφονται διαρκώς χωρίς τέλος». Λόγοι, Ι 9,10.

Ως «αγαθός» ο Θεός είναι κάθε αιτία κίνησης και γένεσης.

«Ο Θεός δημιουργεί τον αιώνα, ο αιώνας τον κόσμο, ο κόσμος τον χρόνο και ο χρόνος την γένεση. Η ουσία του θεού είναι το αγαθό, το καλό, η ευδαιμονία, η σοφία. Του αιώνα η ουσία είναι η ταυτότητα, του κόσμου η τάξη. Του χρόνου η μεταβολή, και της γένεσης ο θάνατος».
Λόγοι, ΧΙ, 2

Τον ένα και μοναδικό Θεό, το απόλυτο αγαθό, ο άνθρωπος μπορεί να τον γνωρίσει μέσα από την δημιουργία.

"ΕΚ ΠΑΝΤΩΝ ΕΝ ΚΑΙ ΕΞ ΕΝΟΣ ΠΑΝΤΑ" ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ

"ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΠΑΛΙΓΓΙΝΗΣ"Tα επί μέρους Όντα - Θεοί συν-αποτελούν το ΣύνΟλον - Θεό.


O Πυθαγόρας αποκαλούσε "όντως Όντα" τα Θεία εκείνα πρότυπα γενών, απομιμήσεις θνητές των οποίων είναι τα έμβια γένη της γης. Γι αυτό και μιλούσε για πολυείδεια και ποικιλία των όντως Όντων. Αυτά όμως που αποκαλούμε εμεις "όντα" έλεγε, "τα ενσώματα, μόνον κατά συνωνυμίαν καλούνται έτσι, λόγω της συμμετοχής τους σ'Εκείνα, οπότε αυτά που γεννώνται και φθείρονται στην πραγματικότητα ουδέποτε υπάρχουν"!
Μόνο τα Θεία πρότυπα, τα όντως όντα υπάρχουν. Εμείς οι ενσώματες απομιμήσεις τους, νομίζουμε πως υπάρχουμε, επειδή έχουμε τη συνείδηση του Εγώ, μία συνείδηση όμως πλανερή, διότι δεν διαρκεί παρά λίγα μόνο χρόνια.
Κατά τον Πλάτων "Πρέπει να φανταστούμε τρία γένη, το ένα γεννητό, το άλλο εκείνο μέσα στο οποίο γεννιέται το πρώτο και το τρίτο είναι εκείνο κατ'απομίμησιν του οποίου γεννιέται το γεννητό. Η ύλη δεν είναι ειμή εκμαγείο για κάθετι, το οποίο κινούμενο και σχηματιζόμενο λαμβάνει τις μορφές των εισερχόμενων σ'αυτό όντων, εξ αιτίας των οποίων φαίνεται αυτό κάθε φορά διαφορετικό".
Η υλική Μητέρα είναι ο αιώνιος χώρος, μη υποκείμενος σε φθορά, αυτός που παρέχει τόπο διαμονής σε όλα τα γεννητά όντα. Θείον είνια μόνο το πνεύμα. "Πρέπει να παραδεχτούμε ότι ένα είναι το αμετάβλητο Είδος, το αγέννητο και αδιάφθορο". Το επίγειο ον είναι μεν ομώνυμο με το Πρώτο, αλλά "αισθητό, γεμμητό, έμψυχο, γεννώμενο σε κάποιον τόπο και πάλιν εξαφανιζόμενο από εκεί".
Γι αυτό "γ ι γ ν ό μ ε ν ο ν και α π ο λ λ υ μ έ ν ο ν, όντως δε ο υ δ έ π ο τ ε ο ν"!!


momento mori

Δηλ ότι και να κάνουν οι χριστιανοί εκ φύσεως θα προκαλούν κακό.Αφούν μπορούν να επικοινωνήσουν μόνο με αρνητικες και κακοποιές οντότητες.
Έτσι και οι τελετές τους και οι προσευχές τους εκέι καταλήγουν. Κάτι τέτοιο εννοείς

Ο Ελευθέριος Παλιγγίνης έγραψε : ''ο Θεός θέλει να τον φοβούνται''

"Αφούν την πιο βαθιά ζητάς αιτία, με λίγα λόγια θα σου πω. Φόβος ταιριάζει μόνο σε όποια αιτία τον άλλο έχει τη δύναμη να βλάψει. Για τίποτε άλλο δεν υπάρχει φόβος. Η χάρη του Θεού μας με έχει πλάσει, ώστε να μη με αγγίζει η συμφορά σας και της φωτιάς να μη με πιάνει η φλόγα". (Κόλαση, άσμα ΙΙ)

"Μηδείς πειραζόμενος λεγέτω ότι από Θεού πειράζομαι. ο γαρ θεός απείραστος εστίν κακών, πειράζει δε αυτός ουδένα. έκαστος δε πειράζεται υπό της ιδίας επιθυμίας εξελκόμενος και δελεαζόμενος" (Ιάκωβος κεφ1, εδ.13-15)

Ο Karl Jung τελειώνοντας την έρευνά του προσέγγισε το θέμα του εσωτερικού βυθισμού-της εξατομικεύσεως όπως το ονόμασε- ως εξής. "Συναισθανόμενοι το Εκείνο σαν κάτι υπερλογικό, σαν μι αακαθόριστη υπόσταση, στην οποία το Εγώ ούτε αντιτίθεται ούτε υποτάσσεται, αλλά προσκολάται απλώς και πέριξ του οποίου περιστρέφεται, όπως η γη γύρω από τον ήλιο, φθάνουμε στο σκοπό της εξατομικεύσεως. Χρησιμοποιώ την λέξη συναισθανόμενοι, για να δείξω τον καταληπτικό χαρακτήρα της σχέσεως ανάμεσα στο Εγώ και στο Εκείνο. Για τη σχέση αυτή τίποτε δεν είναι γνωστό, γιατί δεν μπορούμε να πούμε τίποτα για τα περιεχόμενα του Εκείνου. Το Εγώ είναι το μοναδικό περιεχόμενο του Εκείνου, το οποίο γνωρίζουμε. Το εξατομικευμένο Εγώ συναισθάνεται εαυτό σαν το αντικείμενο ενός αγνώστου και Υπέρτερου Υποκειμένου. Μου φαίνεται πως η ψυχολογική μου έρευνα πρέπει να σταματήσει εδώ, γιατί η ιδέα του Εκείνου είνια καθ' εαυτήν μια υπερβατική ομολογία που αν και δικαιώνεται ψυχολογικά, δεν επιτρέπει ψυχολογική απόδειξη".Φθάνοντας κανείς σ' αυτήν την εξατομίκευση, νιώθει να γεμίζει θεό η ψυχή του. Είναι η Θεία Χάρις, που κάνει την παρουσία της. Αυτή δε δεν αποτελεί προνόμιο τούτης ή εκείνης της θρησκείας. Το θείον δεν έχει προτιμήσεις ούτε βέβαια ενοχλείται, αν το ονοματίζουμε Απόλλωνα ή Χριστό ή ο,τιδήποτε άλλο.

Η θεία Χάρις ενεργεί, όταν κανείς μπορεί να φτάσει σ'Αυτήν κι όπως μπορεί να φθάσει.

Π ρ ο ς π ά σ ι

Εξ ιδιών ο άνθρωπος κρίνει τα αλλότρια..
Συ είπας

και συνεχίζω
... δεν ξέρω αν καταφέρεσε προσωπικά ή γενικά αλλά δεν είναι στόχος ενός νοήμωνα ανθρώπου "του άνω θρώσκω" να είναι πολέμιος του συνδιαλαγόμενου μέλους.
Κι αναρώτιέμαι πως ενώ πλαστήκαμε για Μεγαλεία με ένα αγέρι πέφτουμε..
Αν είσαι φωτεινή ροή άσε το δέντρο σου να λυγίσει από τους καρπούς του και οι άλλοι να το δούνε δίχως να το διαλαλείς

Εώς ότου γίνεις ίσως με τον Θεό δεν μπορείς να κατανοήσεις τον θεό. Ο όμοιος γίνεται κατανοητός μόνο στον όμοιο. Προσπάθησε να μεγαλώσεις πέρα από τα μέτρα. Με ένα άλμα ελευθερώσου από το σώμα. Υψώσου πάνω από το χρόνο. Γίνε ένα με την αιωνιότητα. Έτσι μόνο θα κατανοήσεις το Θεό. Γιατί ο άνθρωπος γίνεται άνθρωπος στο μέτρο που με τη σκέψη της θεότητας περιφρονεί κι αποστρέφεται το θνητό μέρος.
Τον ουρανό τον κουβαλάς στον κόρφο σου και τη γη κι όλα όσα αντικρύζεις. Αν και φαίνεται έξω είναι μέσα..
Η ανάμνηση θανάτου κρατά το εγώ μας στον τάφο.. κι έτσι ανασταίνεται το Ύψιστο μέσα μας.
Το φως δεν έχει πρόσωπο.
Η φύση του θεού είναι απείραστη κακού.. Βρίσκεται μέσα στη φωτιά αλλά δεν καίγεται

Αριάδνη, αν θές ρίξε μια ματιά εδώ:
http://www.afipnisis.gr/agora/viewtopic.php?f=52&t=418.

Είχαμε συζητήσει το αν είναι δυνατόν και κατά πόσο, να φτάσει ο άνθρωπος στην ομοίωση με το θείο.

Τελικά και οι απόψεις των φιλοσόφων διίστανται..