Προβολή αναπάντητων δημοσιεύσεων | Προβολή ενεργών θεμάτων Τώρα είναι 20 Απρ 2014 16:20



 Σελίδα 1 από 1 [ 7 Δημοσιεύσεις ]
Απαντήστε στο θέμα

Ο ΤΗΣ ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΜΙΤΟΣ 
Συγγραφέας Μήνυμα
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: 08 Σεπ 2009 10:27
Δημοσιεύσεις: 298
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 15 Σεπ 2009 14:31
ΑQE O DATA

Η Αριάδνη
Κόρη του βασιλιά της Κρήτης Μίνωα και της κόρης του Ήλιου Πασιφάης. Ετυμολογικά το όνομά της, Αριάδνη ή Αριάγνη σημαίνει την ιερή την αγνή ή σύμφωνα με άλλους σχολιαστές, η ρίζα αδ- προέρχεται από το ρήμα ανδάνω, εκ του ήδομαι που σημαίνει τέρπω, ευαρεστώ.

Μ' αυτήν την έννοια η Αριάδνη είναι η φιλήδονη, μία έκφραση της Πάνδημου Αφροδίτης. Μία ακόμα παράφραση του ονόματός της είναι το «Αριδήλα», που σημαίνει την πολύ φωτεινή, αυτήν που φαίνεται από μακριά. Αυτό το όνομα το πήρε όταν ανέβηκε με τον Διόνυσο στον ουρανό.

Ο Μύθος
Η αρχαιότερη κρητική παράδοση, συνδέει την Αριάδνη με τον Διόνυσο, σ' αυτόν τον μύθο όμως εμπλέκεται και η αθηναϊκή παράδοση που συνδέει την Αριάδνη με τον Αττικό ήρωα Θησέα.

Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή του μύθου, η Αριάδνη ερωτεύεται τον Θησέα, που φτάνει στην Κρήτη για να σκοτώσει τον ετεροθαλή αδελφό της Μινώταυρο, ο οποίος κατασπάραζε 7 νέους και 7 νέες από την Αθήνα. Γίνεται συνεργός του και δίνοντάς του το νήμα (μίτος), τον βοηθά να βγει από τον λαβύρινθο.

Η λέξη «λαβύρινθος» αντλεί την ετυμολογία της από τη λέξη «λάβρυς» που σημαίνει τον διπλό πέλεκυ, σύμβολο ισχύος της Μινωικής Κρήτης εξίσου σημαντικό με τα διπλά κέρατα του ταύρου, σε συνδυασμό με την κατάληξη –ινθος που σηματοδοτεί την έννοια του χώρου (βλ. Κόρινθος). Επομένως, ετυμολογικά ο Λαβύρινθος ήταν ο χώρος του διπλού πελέκεως και δεδομένης της στενής συμβολικής σχέσης του όπλου αυτού με τα κέρατα του ταύρου μπορεί να ειπωθεί ότι ο Λαβύρινθος ήταν ταυτόχρονα και ο χώρος του θεού ταύρου. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα του, ωστόσο, περιγράφει τον Λαβύρινθο σαν έναν χορό που επινόησε ο Δαίδαλος για χάρη της Αριάδνης. Άλλες αναφορές τον περιγράφουν σαν τόπο χορού ή τόπο τέλεσης των ταυροκαθαψίων και των Κρητικών μυστηρίων. Το γεγονός ότι δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα κάποιο αρχιτεκτόνημα που να μπορεί να αποδοθεί ως λαβύρινθος εύλογα δημιουργεί τη σκέψη ότι ο Λαβύρινθος ίσως ήταν περισσότερο μία κατάσταση σώματος και πνεύματος που επιτυγχάνονταν σε συγκεκριμένο χώρο και/ή με συγκεκριμένο τρόπο. Ο κλασικός λαβύρινθος πάντως που αναπαρίσταται σε μινωικά νομίσματα παρουσιάζεται να έχει επτά διαδρόμους που κινούνται σπειροειδώς και οδηγούν κατευθείαν στο κέντρο, χωρίς αδιέξοδα και τυφλές στροφές. Ο εισερχόμενος σε αυτόν δεν χρειάζεται να επιλέξει το σωστό μονοπάτι. Η μόνη επιλογή που του διατίθεται είναι αν θα εισέλθει ακολουθώντας το μοναδικό μονοπάτι. Οι επτά διάδρομοι τους οποίους έπρεπε κανείς να διασχίσει φέρνουν στο νου τα επτά στάδια απογύμνωσης που πέρασε η Ίσις κατά την κάθοδό της στον αιγυπτιακό Άδη. Δεν είναι καθόλου απίθανο ο Κρητικός Λαβύρινθος να υπήρξε μια μίμηση της καθόδου και της επακόλουθης ανόδου από τον Κάτω Κόσμο, μια τελετουργική διαδικασία θανάτου και αναγέννησης.
Αυτή την διαδικασία επόπτευε η Κυρά του Λαβυρίνθου. Η Αριάδνη ξέχωρα από τη θνητή ταυτότητά της είχε και μια θεϊκή που διακρινόταν από τη χαρακτηριστική διττότητα της θηλυκής αρχής. Είχε, επομένως, μία πλευρά φωτεινή και μία σκοτεινή. Ήταν ταυτόχρονα η πλέον άμωμη Αριάγνη ως υποχθόνια θεά και η διαυγής Αριδήλη ως ουράνια. Ήταν εκείνη που οδηγούσε τον μυούμενο στον θάνατο και εκείνη που του δίδασκε τον τρόπο για να επιστρέψει. Ήταν η Αριάδνη, λοιπόν, η αφιερωμένη στον Ταύρο, όπως η γιαγιά της Ευρώπη και η μητέρα της Πασιφάη η μόνη που είχε εξουσία στον χώρο του Ταύρου και μπορούσε να διδάξει τον Θησέα. Σύμφωνα με την πιο γνωστή διήγηση του προσέφερε τον διάσημο μίτο που θα τον οδηγούσε με ασφάλεια πάλι στο φως του ήλιου. Όμως οι απεικονίσεις του Λαβυρίνθου που τον παρουσιάζουν με μία μοναδική διαδρομή που εύκολα οδηγούσε πάλι στην έξοδο δικαιολογούν περισσότερο την μάλλον παλαιότερη εκδοχή που θέλει την Αριάδνη να δίνει στον Θησέα το φωτεινό στεφάνι της για να του δείχνει τον δρόμο μέσα στα ζοφερά σκοτάδια του Λαβυρίνθου/Άδη.
Η άλλη πλευρά του μυστηρίου σχετίζεται με τον Μινώταυρο. Το αφύσικο αυτό πλάσμα που έγινε γνωστό ως ταύρος του Μίνωα είχε ένα όνομα ουράνιο. Λεγόταν Αστέριος και σ’ όλες τις απεικονίσεις του παρουσιάζεται με το σώμα του διάστικτο από άστρα. Με το ίδιο αυτό όνομα προσφωνούνταν και ο Διόνυσος σαν αγόρι και παιδί των μυστηρίων. Υπάρχει μάλιστα μια ενδιαφέρουσα αγγειογραφία την οποία μνημονεύει ο Κερένυϊ και η οποία απεικονίζει την Αριάδνη ως παραμάνα του μικρού Διονύσου. Ο Διόνυσος φαίνεται να ταυτίζεται στην ουσία του με τον Μινώταυρο. Στην Ήλιδα, μάλιστα, όπου η μινωική επιρροή υπήρξε έντονη, ο Διόνυσος λατρευόταν ξεκάθαρα ως ταύρος. Οι γυναίκες της Ήλιδας τον καλούσαν να έρθει κοντά τους με πόδι ταύρου και τον επικαλούνταν ως άξιο ταύρο (Μία πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση στον μύθο του θεού με το πόδι ταύρου παρουσιάζει ο Robert Graves στη «Λευκή Θεά» του). Ο Διόνυσος ήταν αυτός που είχε χαρίσει το λαμπερό στεφάνι στην Αριάδνη και αυτός που κρυβόταν ως πρόσωπο ταμπού στο κέντρο του Λαβυρίνθου. Σύμφωνα με μια αφήγηση που παραδίδει ο Υγίνος, υπήρξε θεϊκός σύζυγος της Αριάδνης πριν αυτή γνωρίσει τον Θησέα. Αποτελούσαν μαζί το βασιλικό ζευγάρι των Κρητικών μυστηρίων με τη διπλή υπόστασή τους, την υποχθόνια και την ουράνια. Οδηγούσαν όσους μυούνταν, στην ένωση με το θείο. Την ίδια δοκιμασία έπρεπε να περάσει και ο Θησέας για να σώσει τον εαυτό του και τον τόπο του. Σκοτώνοντας τον Μινώταυρο θυσίασε τον γήινο ταύρο-εαυτό του και αφού πέρασε το κατώφλι του θανάτου, αντίκρισε τον Αστέριο, τον θείο/Διονυσιακό αναγεννημένο στην υπέρτατη γνώση εαυτό του με τη μορφή του ουράνιου, συμπαντικού παιδιού. Έτσι -πάντα υπό την καθοδήγηση της Κυράς του Λαβυρίνθου και το φως του θεϊκού στεφανιού της- αναδύθηκε μ’ έναν στροβιλιζόμενο και εκστατικό χορό καινούργιος και ολοκληρωμένος.

Ο Θησέας πέρασε τη δοκιμασία του Λαβυρίνθου με επιτυχία, έσωσε τον εαυτό του και τους νέους και εξιλέωσε την Αττική. Είχε έρθει η ώρα της επιστροφής. Ο ήρωας πήρε μαζί του την Αριάδνη και την αδερφή της Φαίδρα, αχρήστευσε τα μινωικά πλοία για να γλιτώσει την καταδίωξη και απέπλευσε. Φεύγοντας από την Κρήτη, ο Θησέας έφτασε με τη συντροφιά του στο κοντινό νησάκι Δία ή στη Νάξο που τότε ονομαζόταν Δία. Ο σκοπός της στάσης αυτής έχει μείνει στη σκοτεινή πλευρά του μύθου, ίσως γιατί θεωρήθηκε κατά έναν παράξενο τρόπο αυτονόητος. Ίσως να θεωρήθηκε ότι έτσι θα εκπληρωνόταν το πεπρωμένο της Αριάδνης. Ο Θησέας ήταν σ’ αυτό το νησί ένας απλός περαστικός, ένα εμπόδιο στο σχέδιο του θεού. Πολλές αγγειογραφίες απεικονίζουν τον Θησέα να εγκαταλείπει το νησί διωγμένος από τη θεά Αθηνά, ενώ ο Διόνυσος απομακρύνεται με την Αριάδνη. Η κοιμισμένη (μήπως νεκρή;) Αριάδνη ανήκε δικαιωματικά στον θεό και ο θνητός ήρωας δεν είχε άλλη επιλογή από την αποχώρηση. Η Κυρά του Λαβυρίνθου έμεινε για τον Θησέα στη σφαίρα του ανέφικτου. Ο θεός-ταύρος παρά τη φαινομενική του ήττα στην Κρήτη, εμφανίζεται θριαμβευτής μπροστά στην θεϊκή του σύζυγο και την οδηγεί στον ουρανό, όπου το λαμπερό της στεφάνι παίρνει τη θέση του ανάμεσα στα άστρα ως «Βόρειος Στέφανος» ή λατινιστί «Corona Borealis».
Οι Κέλτες, σύμφωνα με όσα περιγράφει ο Ρόμπερτ Γκρέιβς, σ’ αυτόν τον αστερισμό τοποθετούσαν το σπειροειδές κάστρο της Αριάνρχοντ, το Caer Arianrhod. Σ’ αυτό το κάστρο, περίμεναν σαν σε κάποιο βασιλικό καθαρτήριο οι διαπρεπείς ψυχές μέχρι να κερδίσουν την ανάσταση. Ο Γκρέιβς αναφέρει μάλιστα ότι η παράδοση του Σπειροειδούς Κάστρου στη Βρετανία επιβιώνει σ’ έναν χορό της υπαίθρου που λέγεται «Πασχαλινός Λαβύρινθος». Οι ομοιότητες με τον ελληνικό μύθο του Λαβυρίνθου και της Αριάδνης είναι κάτι παραπάνω από προφανείς. Άραγε υπήρξε κάποτε μία συγκεκριμένη μυητική τεχνική που περιλάμβανε με κάποιο τρόπο τον αστερισμό του Βορείου Στεφάνου σε σχέση με τη λατρεία μίας σεληνιακής-χθόνιας θεάς και ήταν κοινή για Έλληνες και Κέλτες; Μήπως ο Θησέας υπήρξε το ελληνικό σύμβολο του ανθρώπου που κατάφερνε να βγει από τον Λαβύρινθο, να επιστρέψει από το Σπειροειδές Κάστρο, να γυρίσει από τον Άλλο Κόσμο όντας κάτι παραπάνω από άνθρωπος, όντας ήρωας;
Ο ήρωας όμως τελικά το μόνο που κατάφερε να κρατήσει από την θεία θηλυκή παρουσία που οδήγησε τα βήματά του πίσω στο φως ήταν το είδωλό της. Ο Θησέας κράτησε το ξόανο της Αφροδίτης το οποίο η Αριάδνη κουβαλούσε από τη στιγμή που άφησαν την Κρήτη σαν να επρόκειτο για το δικό της alter ego, όπως εύστοχα παρατηρεί ο Κερένυϊ. Σαν ζωντανή ανάμνηση κράτησε την Φαίδρα η οποία σχετίζεται με την φωτεινή και προσιτή στον άνθρωπο όψη της Αριάδνης. Η σκοτεινή και μυστική όψη της Αριάδνης/Αριάγνης ως Κρητικής Περσεφόνης μόνο από τον θεό μπορεί να γίνει θεατή εκτός μυστηρίων. Η φωτεινή όψη της Αριάδνης γίνεται φανερή και στο όνομα της Αίγλης, της κόρης του Πανοπέως (μήπως του Ήλιου;), για χάρη της οποίας ο Θησέας εγκατέλειψε την κόρη του Μίνωα σε μια άλλη εκδοχή του μύθου. Διάφορες διηγήσεις θέλουν την Αίγλη να ονομάζεται επίσης και Κορωνίς. Αυτό το όνομα έφερε και η ερωμένη του Απόλλωνα, η άτυχη μητέρα του Ασκληπιού που πέθανε πυρπολημένη, επειδή πρόδωσε τον θεό μ’ έναν θνητό, τον Ίσχυ. Ενδιαφέρον προκαλεί στον προσεκτικό παρατηρητή μία αγγειογραφία που απεικονίζει την αρπαγή κάποιας κοπέλας με το όνομα Κορώνα από τον Θησέα. Μήπως ο Θησέας ήταν εκείνος ο ‘ισχυρός’ θνητός που για χάρη του η μητέρα του Ασκληπιού απαρνήθηκε τον Απόλλωνα, όπως η Αριάδνη είχε απαρνηθεί τον Διόνυσο; Μ’ έναν παράξενο τρόπο ο αστερισμός του Βορείου Στεφάνου φέρνει τις δύο θεϊκές συντρόφους ακόμη πιο κοντά. Η Κορωνίς ή Κορώνη αντανακλάται στην λατινική ονομασία Corona Borealis. Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο είναι ότι ο αστερισμός φαίνεται στον ουρανό σαν να «στεφανώνει» τον αστερισμό του Οφιούχου που σχετίζεται με τον Ασκληπιό!

ΚΙ Ο ΜΙΤΟΣ?
Ετυμολογικά, η λέξη αυτή είναι ανερμήνευτη, ''αγνώστου ετύμου'' ..κατά τον Μπαμπινιώτη
Μήπως η λέξη αυτή συνδέεται ετυμολογικά με τη ρίζα μ-(φωνήεν)-τ, που σχετίζεται με τη σκέψη (το τ εναλλάσσεται με τα επίσης οδοντικά δ και θ). Πβ. μήδ-ος (σκέψη), μέτ-ρον, Μήτ-ις (η σύζυγος του Δία, αλληγορικά η σοφία), μάθ-ησις (η εκπαίδευση της σκέψης), μέδ-ω (κυβερνώ - η σύνδεση μεταξύ κυβερνώ και σκέφτομαι φαίνεται και στο ρ. βουλεύομαι - σκέφτομαι και αποφασίζω), μητ-ήρ, μύθ-ος (αρχικά ο λόγος, η ομιλία - πβ. λόγος και λογική, σκέψη, κρίση) κ.ο.κ ...

_________________
memento mori


15 Σεπ 2009 14:31
Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: 10 Δεκ 2008 03:16
Δημοσιεύσεις: 77
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 18 Σεπ 2009 02:16
ΑΡΙΑΔΝΗ ΣΚΟΥΦΑ έγραψε:
ΚΙ Ο ΜΙΤΟΣ?
Ετυμολογικά, η λέξη αυτή είναι ανερμήνευτη, ''αγνώστου ετύμου'' ..κατά τον Μπαμπινιώτη
Μήπως η λέξη αυτή συνδέεται ετυμολογικά με τη ρίζα μ-(φωνήεν)-τ, που σχετίζεται με τη σκέψη (το τ εναλλάσσεται με τα επίσης οδοντικά δ και θ). Πβ. μήδ-ος (σκέψη), μέτ-ρον, Μήτ-ις (η σύζυγος του Δία, αλληγορικά η σοφία), μάθ-ησις (η εκπαίδευση της σκέψης), μέδ-ω (κυβερνώ - η σύνδεση μεταξύ κυβερνώ και σκέφτομαι φαίνεται και στο ρ. βουλεύομαι - σκέφτομαι και αποφασίζω), μητ-ήρ, μύθ-ος (αρχικά ο λόγος, η ομιλία - πβ. λόγος και λογική, σκέψη, κρίση) κ.ο.κ ...


ή με τον:

Δίμιτο

δίμιτος -δίμιτη -δίμιτο (επίθετο) [ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ :‹δίς + μίτος = κλωστή]

- αυτός που είναι υφασμένος από δύο μίτα, ο δίκλωστος
- (το ουδ. σαν ουσιαστικό) το δίμιτο

Προσοχή με τον Μπαμπινιώτη λοιπόν και όλα λύνονται ακόμα και ο Μίτος :!: ;)


18 Σεπ 2009 02:16
Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: 08 Σεπ 2009 10:27
Δημοσιεύσεις: 298
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 20 Σεπ 2009 21:17
Παράθεση:
δίμιτος -δίμιτη -δίμιτο (επίθετο) [ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ :‹δίς + μίτος = κλωστή]

- αυτός που είναι υφασμένος από δύο μίτα, ο δίκλωστος
- (το ουδ. σαν ουσιαστικό) το δίμιτο

Προσοχή με τον Μπαμπινιώτη λοιπόν και όλα λύνονται ακόμα και ο Μίτος :!: ;)


Ναι αλλά δεν μας ετυμολογεί γλωσσικά τον μίτο :roll:

_________________
memento mori


20 Σεπ 2009 21:17
Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: 13 Δεκ 2008 02:44
Δημοσιεύσεις: 106
Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ-ΕΛΛΑΔΑ
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 21 Σεπ 2009 13:47
Λαβύρινθος είναι ότι μας μπερδεύει, Μινώταυρος ο κακός εαυτός και μίτος η καθαρή σκέψη, που πολλές φορές κρατάει ένα ελάχιστο του δευτερολέπτου και τότε βλέπουμε την αλήθεια.Η Αριάδνη του μύθου και του μίτου, ο μύθος είναι κύημα προσπάθειας αποστασιοποιήσεως από την πράξη· είναι διάβημα εντάξεως της εμπειρίας στον λόγο και σήμα στροφής τής σκέψεως πάνω σε ό,τι την διήγειρε. Μετασχηματισμός λοιπόν της εμπειρίας κάτω από το φως της παρατηρήσεως και μεταλλαγή της με την προσθήκη στοιχείων του φανταστικού. Έτσι ο μύθος κρατάει την παρουσία των κινήσεων του γίγνεσθαι εκτός χρονικού προσδιορισμού, αλλά συγχρόνως διατηρεί και στοιχεία που απορρόφησε από την πραγματικότητα – εσωτερική και εξωτερική – προκειμένου να τραφεί ο μυθικός σχηματισμός.Η παρουσία του μίτου είναι αποτέλεσμα μιας σκέψεως που κίνησε την διαδικασία και διαμόρφωσε την χρήση του μίτου. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι η λέξη μίτος χρησιμοποιείται και για να δηλώσει διαβήματα, ενέργειες, σκέψεως: κατά μίτον σημαίνει κατά σειράν ή / και καταλεπτώς.

_________________
Eρμής Ο Τρισμέγιστος


21 Σεπ 2009 13:47
Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: 08 Σεπ 2009 10:27
Δημοσιεύσεις: 298
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 21 Σεπ 2009 15:36
Αληθώς λέγεις!

_________________
memento mori


21 Σεπ 2009 15:36
Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Αστερίων

Εγγραφή: 24 Μαρ 2009 00:05
Δημοσιεύσεις: 155
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 22 Σεπ 2009 16:05
Ο λαβύρινθος έχει να κάνει με τον εγκέφαλο και συγκεκριμένα με το αριστερό του ημισφαίριο. Σαν μυθολογικό σύμβολο, έχει την ίδια σημασία με το σπήλαιο των δεσμωτών του Πλάτωνα. Σε σημερινή γλώσσα, το ολόγραμμα είναι το σχεδιάγραμμα της κατάστασης των κυμμάτων φωτός που εκπέμπονται από κάποια μορφή που φωτίζεται. Οι ακτίνες αναδομούνται αντιστρόφως και προβάλλονται για να δημιουργήσουν μία εικόνα της μορφής.
Σύμφωνα με τον μύθο, ο Δίας καταπίνει την Μήτιδα και μέσα από την κεφαλή του βγαίνει πάνοπλη η Αθηνά. Υπάρχει και ένας μύθος των ορφικών που αναφέρει:

"Ο Ορφεύς προσέθεσε (εις τον πλατωνικό δημιουργό που αναφέρεται στον Τίμαιο) όνομα, διότι ο ονομαζόμενος παρ'αυτού Ζεύς, ο προ των τριών Κρονιδών, ούτος εστί ο των όλων δημιουργός. Μετά την κατάποση του Φάνητος φανήκαν εντός του οι ιδέες των πάντων όπως λέει ο θεολόγος (Ορφεύς). Ένεκα τούτου, μαζί με το πάν γεννήθηκε υπό του Διός το αγλαόν ύψος του ουρανού και του αιθέρος και η ένδοξη γαία κι ο ωκεανός ο μέγας και τα τάρταρα της γής και οι ποταμοί και ο άπειρος πόντος και όλα τ'άλλα. Πάντες οι αθάνατοι θεοί και θέαινες κι όσα έγιναν κι όσα θα γίνουν, όλα αυτά γεννήθηκαν στην γαστέρα του Ζηνός" (Πρόκλος, εις Πλάτωνος Τίμαιον 2.34)

_________________
ΚΑΝΕΝΑΣ


22 Σεπ 2009 16:05
Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Διαχειριστής
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: 10 Μάιος 2009 13:11
Δημοσιεύσεις: 172
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 23 Σεπ 2009 19:04
Ο "Μίτος" είναι και δαίμονας, κατά την ορφική διδασκαλία, προσωποποίηση του ανδρικού σπέρματος:
Παράθεση:
Orphica, Fragmenta
Fragment 22, line 4

"ςtrom. ϝ 49 (ιι 360 ςt.) οὐχὶ καὶ Ἐπιγένης ἐν
τῶι Περὶ τῆς Ὀρφέως ποιήσεως τὰ ἰδιάζοντα παρ' Ὀρφεῖ ἐκτιθέμενός
φησι ‘<κερκίσι καμπυλόχοισι>‘ τοῖς ἀρότροις μηνύεσθαι, ‘<στήμοσι>‘
δὲ τοῖς αὔλαξι, ‘<μίτον>‘ δὲ τὸ σπέρμα ἀλληγορεῖσθαι καὶ ‘<δάκρυα
Διός>‘ τὸν ὄμβρον δηλοῦν, ‘<Μοίρας>‘ τε αὖ τὰ μέρη τῆς σελήνης,
τριακάδα καὶ πεντεκαιδεκάτην καὶ νουμηνίαν· διὸ καὶ ‘<λευκοστό-
λους>‘ αὐτὰς καλεῖν τὸν Ὀρφέα φωτὸς οὔσας μέρη."


Σε σχόλια του Ολυμπιόδωρου (Olympiodorus Phil., In Platonis Gorgiam commentaria Chapter 44, section 5, line 13), παρουσιάζεται μια προσέγγιση του μύθου:
Παράθεση:
"πάντα οὖν
ταῦτα ἕτερόν τι σημαίνει· ὁ μὲν γὰρ Μινώταυρος τὰ ἐν
ἡμῖν θηριώδη πάθη σημαίνει, ὁ δὲ μίτος θείαν τινὰ δύνα-
μιν ἐξημμένην, ὁ δὲ λαβύρινθος τὸ σκολιὸν καὶ πολυ-
ποίκιλον τοῦ βίου. τοίνυν Θησεὺς ἄριστος ὢν κατεκρά-
τησε τῶν παθῶν τούτων, καὶ οὐ μόνον αὐτὸς κατεκράτη-
44.6.1
σεν, ἀλλὰ καὶ ἄλλους ἐπαίδευσεν· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ σῶ-
σαι καὶ ἄλλους πεμφθέντας μετ' αὐτοῦ. ἰστέον οὖν ὅτι
μείζονα εἶχεν ὁ Θησεὺς μέτρα τοῦ Ὀδυσσέως· ἐκεῖνος μὲν
γὰρ ἑαυτὸν ἐπαίδευσεν, ἄλλους δὲ οὐκ ἐδυνήθη παιδεῦσαι,
44.6.5
οὐ γὰρ ἔσωσε τοὺς ἑταίρους αὐτοῦ, ὁ μέντοι Θησεὺς καὶ
ἄλλους ἐπαίδευσεν. καὶ πάλιν φασὶν ὅτι ὁ Ἡρακλῆς κατῆλ-
θεν εἰς Ἅιδου καὶ τὸν Θησέα ἔλαβεν πείσας τὸν Κέρβερον
κύνα· καί τινες πάλιν ἐροῦσιν ὅτι Κύων τις γέγονεν ἀπη-
νὴς ἄνθρωπος. ψεῦδος δέ· ἀλλὰ κύων ἐστὶν ἡ ἐλεγκτικὴ
ζωή, ὁ οὖν Ἡρακλῆς εὐδαίμων ὢν καὶ μέγιστος ἐλέγχων
πάντας ἔσῳζεν. καὶ γὰρ οἱ ιβʹ αὐτοῦ ἆθλοι ἕτερα σημαί-
νουσιν. καὶ πάλιν φασὶ τὸν Σκίρωνα ἐν τῷ Ἰσθμῷ ὄντα
περὶ κρημνώδεις τόπους, οὓς ὁ φιλόσοφος Ἀμμώνιος ἔφη
ἱστορηκέναι, κελεύειν τοὺς παριόντας νίπτειν αὐτοῦ τοὺς
44.6.15
πόδας καὶ λακτίζειν αὐτοὺς καὶ φονεύειν· ἄλλοι δὲ εὐνο-
μώτατον αὐτὸν καὶ δικαιότατόν φασιν. ὥστε ἀμφιβάλλε-
ται ταῦτα ὡς μυθώδη καὶ οὐ δεῖ πιστεύειν ἀμφιβάλλουσιν
αὐτοῖς.
"

Αυτή είναι μόνο ένας από τους 7 συνολικά αποσυμβολισμούς του μύθου, ο οποιος συνδέεται, κατά τη γνώμη μου με το μύθο του Περσέα και της Ανδρομέδας, τον Άρη και την Αφροδίτη, καθώς και την αντίστροφη πολικότητα των 2 φύλων. Ο αποσυμβολισμός του μύθου, σε ένα απο τα 7 αυτά επίπεδα, δεν αποκλείει και την ιστορική ύπαρξη ενός πραγματικού "λαβύρινθου", ως κτίσμα.

Απ' τον ίδιο (Olympiodorus Phil., In Platonis Alcibiadem commentarii Section 48, line 16):
Παράθεση:
Ὅμως δὲ τολμητέον: καλῶς <‘τόλμαν’> καλεῖ τὴν ἐπὶ τὰ δεύτερα
πρόοδον· οὕτω γὰρ καὶ οἱ Πυθαγόρειοι τὴν δυάδα <‘τόλμαν’> ἐκάλεσαν
ὡς πρώτην τολμήσασαν ἀποσχίσαι ἑαυτὴν τῆς μονάδος. δεῖ δὲ τὴν
48.19
ψυχὴν κατιοῦσαν εἰς γένεσιν λαβύρινθον οὖσαν καθάπερ μίτῳ κεχρῆσθαι
48.20
τῇ μονάδι πρὸς τὴν ἐνταῦθα πλάνην, καθάπερ καὶ ὁ Θησεὺς τῷ τῆς
Ἀριάδνης μίτῳ πρὸς τὸν Κρητικὸν λαβύρινθον.


Σχετικά με το μύθο καθαυτό, ας λάβουμε υπ'οψη ότι 2 διαφορετικές "Αριάδνες" πιθανόν να έχουν αναμιχθεί στο ίδιο πρόσωπο, κάτι που έχει συμβεί, με παρόμοιο τρόπο, με τον Ηρακλή (που δεν ήταν ένας, αλλά τουλάχιστον 4):
Παράθεση:
Plutarchus Biogr., Phil., Theseus
Chapter 20, section 8, line 2

Καὶ Ναξίων δέ τινες ἰδίως ἱστοροῦσι δύο Μίνωας γε-
νέσθαι καὶ δύο Ἀριάδνας, ὧν τὴν μὲν Διονύσῳ γαμη-
θῆναί φασιν ἐν Νάξῳ καὶ τοὺς περὶ Στάφυλον τεκεῖν,
τὴν δὲ νεωτέραν ἁρπασθεῖσαν ὑπὸ τοῦ Θησέως καὶ ἀπο-
λειφθεῖσαν εἰς Νάξον ἐλθεῖν, καὶ τροφὸν μετ' αὐτῆς
ὄνομα Κορκύνην, ἧς δείκνυσθαι τάφον· ἀποθανεῖν δὲ
καὶ τὴν Ἀριάδνην αὐτόθι καὶ τιμὰς ἔχειν οὐχ ὁμοίως
τῇ προτέρᾳ· τῇ μὲν γὰρ ἡδομένους καὶ παίζοντας ἑορτά-
ζειν, τὰς δὲ ταύτῃ δρωμένας θυσίας εἶναι πένθει τινὶ
καὶ στυγνότητι μεμειγμένας.

_________________
Μια κοινωνία ηλιθίων είναι κι αυτή ταξική: Ένας ηλίθιος πλούσιος είναι πλούσιος, ενώ ένας ηλίθιος φτωχός απλά ηλίθιος.


23 Σεπ 2009 19:04
Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση ανά  
 Σελίδα 1 από 1 [ 7 Δημοσιεύσεις ]
Απαντήστε στο θέμα

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επισυνάπτετε αρχεία σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε: 
www.afipnisis.gr © 2008, 2009, 2010, 2011